Janusz Sołtys

Janusz Kazimierz Sołtys był kapitanem rezerwy artylerii Wojska Polskiego i działaczem niepodległościowym. Urodził się 20 lutego 1893 roku w Kluczborku, jako syn Joachima i Heleny z domu Neyman. Edukację rozpoczął na Śląsku, a kontynuował we Lwowie, gdzie ukończył gimnazjum i Politechnikę Lwowską. Działał w Związku Strzeleckim. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich i służył w 1 pułku artylerii oraz I Brygadzie. W listopadzie 1918 roku brał udział w obronie Lwowa jako podchorąży.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej i III powstaniu śląskim, w którym walczył z braćmi Bogdanem i Miłoszem. W latach 1923-1924 był oficerem rezerwowym 1 pułku artylerii polowej Legionów w Wilnie. W II Rzeczypospolitej działał społecznie i pracował w samorządzie na Śląsku, a także był dyrektorem administracyjnym szpitala dla umysłowo chorych w Rybniku. Otrzymał m.in. Srebrny Krzyż Orderu Virtuti Militari i Krzyż Walecznych, przyznany mu czterokrotnie. Po wypadku przebywał na leczeniu we Lwowie, gdzie zmarł 1 grudnia 1936 roku. Został pochowany na Cmentarzu Obrońców Lwowa.

Na podstawie artykułu „Janusz Sołtys (1893–1936)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.